Monday, October 14, 2019

Waterskaarste!


So ‘n paar weke gelede het ons ‘n waterkrisis gehad in die plek waar ek woon.  Dit was nogal uitdagend, aangesien ons so afhanklik en gewoond geraak het om net eenvoudig ‘n kraan oop te draai en dan is daar water.  Soos gewoonlik het die insident my aan die dink gesit, want wat is die les uit daardie paar dae waar ek skielik nodig gehad het om te dink oor water.

Eerstens, die feit dat ek gewoond is dat daar altyd water in die pype is en ek slegs die kraan moet oopdraai bederf ons.  Skielik verstaan ek hoe ander mense op vele plekke in ons land daagliks kilometers moet stap om water in die hande te kry.  Vir die eerste keer in ‘n lang tyd leer my beperkte toegang my deernis en empatie, maar ook dankbaarheid.  Ek onthou daardie gevoel toe ek die een oggend toe die water weer aan is, net die kraan oopdraai en die water stroom uit.  Ek was amper soos ‘n kind wat op kersoggend daardie geskenk oopmaak wat ek vir Kersvader voor gevra het. 

Verder, dit is nou so ‘n paar weke na die insident, en daardie dankbaarheid en opwinding vervaag ook na tyd.  Dit vat nogal inspanning om so dankbaar en opgewonde te bly.  Nou is ek weer in die gewoonte om nie noodwendig van opwinding te spring wanneer ek die stortkraan oopdraai nie, want dit is asof ek verwag dat daar maar net altyd water sal wees.  Ons vergeet soms om dankbaar te wees vir die dinge wat ons as vanselfsprekend aanvaar.  In my eie denkwyse en geloof besef ek hoe ons so gewoond geraak het dat God of die “Universe” daagliks soveel dinge wel vir ons doen en gee wat ons nie voor dankbaar bly nie.  Die opwinding om elke oggend dankie te se vir die son wat opkom, dat ek nie siek is nie, dat my kinders gesond en gelukkig is, vervaag baie keer by ons.  Maar dink vir ‘n oomblik wat sal gebeur indien hierdie “vanselfsprekendheid” van jou weggeneem word?  Hoe gaan jy dan voel en dink? 

Ek onthou daardie oggend toe die water weer stroom deur die krane het ek sommer onmiddelik ‘n glas gaan gryp en onder die kraan gehou.  Skielik ook het ek nie omgegee hoe skoon of hoeveel kalk of hoe koud of hoe warm die water was nie, ek was net te gelukkig dat daar water is.  Ek het nie gedink dat ek ooit soveel geluk sou vind om ‘n toilet te kan trek nie.  Soveel keer in ons lewens maak ons soveel van die sideshows en studies oor die lewe, dat ons vergeet om die water te geniet.  Dit moet uit hierdie fontein of uit daardie plastiekbottel kom voordat ons gelukkig gaan wees.  Ons word soms soos ‘n kind wat ‘n geskenk kry wat nou nie heeltemal aan die vereistes voldoen nie, en dan dit teruggooi in die gesig van die persoon wat dit vir ons gee.  Ek onthou selfs dat ek die wasbak vol water gemaak het om te skeer, en omdat die pype nou vir ‘n paar dae nie lekker gewerk het nie, het die water so bruinerig en met stukkies grond gespoeg in die wasbak.  Ek was so dankbaar dat ek net kan skeer dat dit my nie so gepla het soos altyd nie. 

Daardie paar dae het ek nodig gehad om ook innoverend te wees en planne te beraam.  Ek het skielik nodig gehad om mense te vra of ek by hulle kan kom stort en konneksies gemaak.  Ek het geleer om daardie “nuttelose” OROS bottels nie weg te gooi nie, maar vol te maak waar ek kom en terug te vat huistoe om koffie te maak en my tande te kan borsel.  Skielik het ek dinge raakgesien wat ek meestal weggooi en besef ek net hoe die nuttelose houer skielik ‘n seen is en tot hulp is.  Ons is soms wanneer dit by mense kom vinnig om te oordeel, vinnig om af te skryf en weg te gooi.  Miskien en dalk net miskien moet ons die waarde insien van ‘n persoon wat dalk en net dalk vir my lewensnoodsaaklik kan wees.  Geen houer was vir my te simpel of stupid of nie fancy genoeg as ek uit hom water kan kry waarmee ek koffie kan maak nie. Wanneer jy dors word, word jy dankbaar vir daardie skewe en onvolmaakte houer wat tot jou beskikking is.

Ek het ook besef dat omdat die water skaars is, ek moet seker maak dat die houer waarin ek dit gooi nie lek nie.  Ek het toe die water volop was seker jare laas die houer waarin die water moet loop ondersoek, maar toe dit skaars raak, toe fokus ek.  In dieselfde opsig, wanneer dinge goed gaan, vergeet ons om aandag te gee aan ons gebrokenheid, want die water is volop.  En soms, net soms is die tekort aan vloei van dinge in ons lewens ‘n uitdaging aan elkeen van ons om ons eie gebrokenheid te ondersoek, sodat die min wat ons wel kry nie ook verlore gaan nie.  En soms is ons gebrokenheid die oorsaak dat ons bekers nie oorloop nie, nie dat die water nie sterk genoeg inloop nie, maar omdat dit vinniger deur ons eie toedoen en gebrekenheid verlore gaan.  Plug jou lekplekke, maak jou wonde geson,  is dalk ‘n uitdaging as jy wil he dat jou beker moet oorloop, en le die fout nie noodwendig by die bron van water wat te min of onvoldoende is nie.

Mense praat die hele tyd ook van die Law of Attraction in en hoe ‘n mens moet manifesteer.  Omdat ek deur hierdie proses geleer het om elke druppel op te pas, het ek wanneer ek die water in my glas gooi, nie my vingers of iets in die pad te sit en met die genadewater mee in te meng nie.  Hoeveel keer vra ons dinge, sit die glas onder die kraan, draai die kraan oop en dan wil ons met ons arrogansie tussenin kom en vir die water wil voorskryf hoe om in die glas te beland? Jy het nie nodig om, wanneer jy dors is en jy as lee glas (in welke vorm ookal) onder die kraan staan, elke druppeltjie met jou hand te vang en in die glas te rangskik nie.  Jy vertrou dat die water self sal weet, natuurlik sal organiseer om jou glas vol te maak op Sy manier en op Sy tyd.  Ons bid, en ons vra dat ons glas volgemaak moet word, ons post en vertel hoe ons op God vertrou, maar in welke mate vertrou ons God soos ons die water vertrou om die glas vol te maak op Sy manier?  Die Bybel leer ons om te bid, glo en te vertrou, maar soms is al die water rondom die glas en gemors omdat ons telkemale inmeng.

Nou is daar ook van alle tye af die vraag na hoe my betrokkenheid en insette nou moet wees.  Moet ek net terugsit en niks doen nie, of moet ek alles self doen?  Die antwoord is in die balans tussen die twee, bid en doen.  Ek weet vanoggend dat daar water in die kraan is, en dat daar meer water is as wat ek vandag kan opgebruik, dit is geloof.  As ek nou dors is, hier waar ek nou sit, net die wete dat daar water in die kraan is, is al genoeg, maar dit les nie my dors of was my lyf nie.  Dit vul my met ‘n gerustheid dat daar is en ek enige tyd water kan kry.  Maar, ek moet my glas uit die kas haal, ek moet dit onder die kraan gaan sit, maar meer nog, ek moet die kraan oopdraai.  Dan eers kan ek die water drink wanneer dit deurgevloei het na my toe.  God weerhou nie die water na ons toe nie, Hy herinner ons elke oomblik dat Hy daar is, maar ek moet dit erken en myself oorlewer daaraan. 

As jy vir God vra om jou te help met ‘n transaksie, kan jy nie net op die bank sit met jou lee glas en verwag dat dit vol water moet raak nie.  Jy moet die foon optel, jy moet die mense gaan sien.  Jy moet jou glas gaan haal en onder die kraan sit en die water oopdraai.  Ek is nou al ‘n geruime tyd enkellopend, en ek vra vir die Here om iemand in my lewe te stuur saam met wie ek gelukkig kan wees.  Dit help egter nie as ek my glas nie optel en onder die kraan van God se goedheid gaan sit nie.  Ek moet myself blootstel sodat God sy genade oor my kan laat vloei.

Ek sluit af met twyfel, want twyfel is menslik.  Na my ervaring van om sonder water te sit, glo my, toets ek nog steeds na ‘n paar weke OF daar water in die kraan is.  Ek is steeds bevrees dat die water dalk nie gaan vloei nie en het ‘n paar houers met water in die yskas gehou.  God weet hoe ons as mense is, Hy verwag nie van ons die onmenslike nie, en al gaan toets ek net of daar water in die kraan is, beteken nie dat God nou skielik oor my houding en twyfel die water gaan weerhou nie.  God werk nie so nie.  Vir God is dit nie soos vir mense ‘n speletjie waar as ek nie kry wat ek soek nie, ek jou afsny van my liefde nie.  In God se wereld noem ons dit Genade, waar ek water kry nie op grond van wat ek doen nie, maar te midde van wat ek doen.

Ek wens jou ‘n wonderlike week toe, gaan leef voluit!  Stel jouself bloot en plaas jou glas onder die kraan van God se Genade en geniet elke oomblik van die wonderlike water en mag jou dors na wat jy ookal na smag, geles word!

Sunday, October 6, 2019

Ammunisie:

Ek self was nooit in die weermag nie, maar baie van my vriende was en sommige is nog êrens besig daarmee in Irak of Sudan. Ek luister elkgeval altyd na hulle stories, van dit skokkend en van dit vol pret. Ek het darem al geleer om nie van koëels te praat nie, maar van rondtes en ook eerder van wapen as geweer. Ek weet ook dat jy spesialiseer en dat elkeen iets anders doen in die weermag. Wêreldwyd gons dit ook oor of privaat mense wapens mag besit en hoe dit gekontroleer kan word, terwyl ons almal weet dat dit nie die wapen of die rondte is wat skade maak nie, maar die mens, die denke en die idiologie.

Die spreekwoord lei ook nie verniet dat die pen magtiger is as die swaard nie. In my nuwe uitdaging in die lewe sien ek hoe mense mekaar, hulleself en hulle kinders verwoes met woorde. Whatsapp en Sms’e het die skerpskutters van ons tyd geword, want dis nie “close combat” nie en die ander persoon sien ook nie altyd die rondte aankom nie. En soos met ‘n rondte, as dit afgevuur is is daar nie keer nie. As iemand jou nommer het is jy in hulle radar en kan die aanval enige tyd gebeur. Jou koördinate is in die GPS van gevaar. Mense is gevaarlik, nie wapens nie.

Ons leef in ‘n interresante tyd, ‘n tyd waarin meeste mense opsoek is na harmonie en vrede, in hulleself en ook vir mense om ons. Ons wil graag Switserland wees, onpartydig en neutraal, waar elkeen ‘n geleentheid gegun word om te leef soos hy/sy wil en in vrede.  Die Switsers het wel 'n weermag en hulle het wapens want neutraliteit en vryheid mag en moet ook beskerm word. Maar, die Switsers raak nie betrokke by oorlog nie, inteendeel wend hulle hulle na plekke waar hulle stabiliteit kan bring. Dus, net omdat jy ammunisie het, beteken dit steeds jy het 'n keuse aan hoe en waar en waarvoor jy dit aanwend.

Sommige mense is permanent net ingestel en gefokus op oorlog. Sonder ammunisie en ‘n oorlog weet hulle nie wat om met hulleself te maak nie. As daar nie oorlog is nie gaan soek hulle daarna. Hulle skep alliansies met ander wat ook reg staan vir oorlog. En as daar die kleinste kans is om te ontplooi spring hulle in. Hulle spandeer alles moontlik op ammunisie en taktiek, en bemeester die kuns goed. Maar is dit die doel van die lewe om konstant te wil baklei? En kom ons is eerlik, as jy kyk na mense om jou is dit maklik om vyande te vind.

Die verskil is en bly jou basiese denkwyse. Neem Switserland weer as voorbeeld. As jy as basis vrede soek, dan plaas jy jou ammunisie in lyn daarmee. Dis nie asof Switserland iets het om te bewys nie, en almal het respek vir hulle. Hulle is approachable en het vriende wêreldwyd. As jy jou spiere wil wys soos Noord-Korea word jy geisoleer deur almal. Of jy kan met jou sterre en strepies gaan veg waar jy nie hoort nie en die natuurlike balans versteur. En jou inmeng lei tot torings wat val en haat.

Die spreekwoord lei dat geen mens ‘n eiland is nie. Jy het lande en mense om jou wat dalk van jou verskil. Hulle lyk anders en doen anders. En elkeen van ons is gewapen, maar eintlik behoort dit net tot een doel te wees en dit is om jou grense en jou manier van lewe te verdedig. As jy oor jou grens gaan besoek aflê mag dit slegs wees om vrede te bewerkstellig. Maar weereens, as jy nie vrede binne jou eie grense kan skep nie, hoe kan jy dit êrens anders gaan toepas? Sommige mense het so ‘n burgeroorlog in hulleself dat hulle selfs die mooi in hulle ook verwoes. Hulle skiet hulleself in die voet met hulle eie innerlike stryd dat hulleself verswak word tot die punt waar hulle nie as die nood druk hulle eie grense kan verdedig nie. En dan wonder hulle waarom die toeriste wegbly en jou eie mense emigreer uit jou lewe uit.

Dit beteken nie dat jy nonsens moet vat en slegs alles moet aanvaar nie. Switserland is nie wetteloos nie, in teendeel. Maar omdat almal instem tot die wette en besef dis tot voordeel van vrede, respekteer mense mekaar en die wette. Wette en ooreenkomste is juis geanker in respek, want as dit onder dwang is moet jy weer ‘n manier vind om dit af te dwing wat nog meer ammunisie en wapens vat.

Die lewe het reëls en grense. Die lewe het verskille en elkeen het die reg om hulleself te mag uitleef. Neutraliteit en harmonie kom nie deur ontwapening nie, maar deur wat jy met jou ammunisie doen en voor aanwend. En geluk kom as jou mense en jou binneste in vrede kan bestaan, as jy jou vrede beskerm en toeriste jou graag besoek waar die vrede en harmonie verkwikking vir hulle siele bring en waar hulle veilig voel en waters van rus ervaar!

So jou keuse, wees Noord-Korea of die VSA of Switserland!

Deon Lewis 5/10/2019

Tuesday, September 26, 2017

Wat gedoen met die Reuse in jou lewe?

Een van die grootste dinge waarmee Christene en gelowiges worstel, is waar hou geloof op en waar begin jou eie aksies. In dieselfde asem, waar moet ek ophou doen en waar met ek begin bid en dinge in God se hande plaas, onvoorwaardelik. Ek is nogal iemand wat kanse vat en dinge aanpak, soms blindelings en met volle geloof. Dan sit ek ook soms met die twyfel, want op vorige geleenthede het ek dieselfde gedoen, maar dinge het nie vir my uitgewerk nie. So, wat is die plek van ons aksies en ons denke in die proses? Ek voel soms "ongelowig" wanneer ek twyfel, of wanneer ek probeer doen, waar ek soms voel ek uit die pad moet klim.


Ek dink elkeeen van ons het al in tye so gevoel, waar ons nie 100% vertrou nie. Ek het grootgeword met die idee ook dat God kan alles, maar het tot die bewussyn gekom in my lewe dat God ook mense en ons aksies ook kan gebruik om by die doelwit van ons lewens uit te kom. Ek twyfel baie, nie in die vermoe en almag van God nie, maar eerder oor my plek in God se plan, of wat God van my vra om te doen. Ek is soms 'n "faith like potatoes, maybe" ou, en wonder soms of dit nie die probleem in my lewe is wat toelaat dat dinge skeef loop vir my nie. Ek wil soms 'n ark bou soos Noag in totale vertroue rondom God se wil, en soms voel dit asof ek saam met die skare wil staan en die bouery in twyfel wil trek. Soms kyk ek soos Dawid na die mense rondom my en wat hulle doen en bereik, sonder dat ek noodwendig hulle geloof raaksien. So wonder ek ook dan, wanneer ek dan my betrokkenheid toon, wat my plek is en of wat ek doen nie dalk verkeerd is en die oorsaak is van allerhande drama nie, veral as jy oor en oor dieselfde mislukkingspunt bereik.


Soms dink ek dat jou geloof absoluut werk, soos jy in jou individualiteit glo, en dat dit dalk vir elkeen anders is. Vir die een wat betrokke wil wees in God se plan, gebruik God hom in daardie plan. Vir die wat net glo dat God alles ten goede laat meewerk, dan werk hulle lewens so uit. Vir die twyfelaars sal die twyfel meer word, en daarmee saam meer situasies van twyfel. Vir die wat dink die lewe skuld hulle iets, gaan daar altyd situasies wees wat hulle daaraan herinner. En soms is ek soos 'n verkleurmannetjie op 'n smarie-dosie wat absoluut geen idee het oor waarmee God besig is nie, of twyfel of daar ooit in my lewe totale harmonie en struktuur sal wees. Soms verstaan ek my persoonlikheid en dat God my met positiwiteit vul, wat ongelukkig nie altyd die rekeninge kan betaal nie. Soms negeer ek die negatiewe en let nie op op die detail nie, en dan val dinge uitmekaar.


Ok, nou maak ek jou ook net so deurmekaar soos ek soms voel oor die lewe, en ja, die lewe het nie antwoorde nie. Wat ek die laaste ruk in my lewe agterkom is dat dit meer gaan oor en-en as oor of-of. Soms is God die God wat alles vir my laat uitwerk sonder my insette, en dan weet ek ook dat in Genade, wat ek ookal doen, behalwe om te glo, geen mate 'n invloed op God se Wil en gawes in my lewe het nie. My ma se altyd dat sy nie glo dat ons so absolute almag het om God se Wil te oorskryf of te verander nie. In dieselfde asem is die Bybel gevul met etlike verhale van mense wie se aksies op 'n manier drama vir hulleself en hulle geloof veroorsaak het. Ons kasty onsself dan ook weer, gereformeerd soos ons is, om die fout vir dinge in ons aksies en in ons geloof te gaan soek. Soos die spreekwoord lei: "bad things won't happen if you work harder on yourself".


In hierdie dag van my deurmekaar denke, sit ek baie en wonder oor wat ek alles in die verlede gedoen het om hierdie dag en situasie te verdien wat oor my pad gekom het, 'n dag met trauma en drama en pyn? En een ding wat ek absoluut verstaan, en dit is hoekom ek glo in die God waarin ek glo en op die manier waarin ek dit doen, is die woord Genade. Ek glo met my hele hart dat alles wat ons oor geloof leer by die venster uitgegooi kan word as dit nie was vir genade nie. In my wandelinge deur boeke oor ander Nie-Christelike geloof, is die Genade een van die enigste dinge wat ons nie in ander gelowe vind nie. Dit is Jy en Jou verhouding met die mense en universe om jou wat bepalend is van die geluk en ongeluk in die lewe. Ons praat so baie van "karma" wat ons uit die oosterse godsdienste van leer, en natuurlik praat die Bybel ook dat jy "maai wat jy saai", maar Genade is juis die teenbeeld daarvan. Wat genade vir my beteken is dat dinge goed of sleg loop, nie as gevolg van jou nie, maar te midde van jou. Eintlik vergeet ons hierdie soms, veral in 'n wereld van realiteite, wonder ek hoeveel keer en op hoeveel plekke ons die genade van God raaksien, bedank en in leef. Nou kom die gereformeerde logika weer in om ons te herinner dat ons nie net in Genade moet leef nie, maar hard moet werk om God en God se genade te verdien. Soos die gemeente vir Paulus gevra het, "beteken dit dat ons meer sonde moet doen sodat die genade moet toeneem?". Duidelik is ons probleem in die Christendom juis daarin gesetel dat ons niks hoef of kan doen om God se genade te aanvaar nie. Dit is hoekom, in my denke, soveel mense net eenvoudig nooit die konsep sal verstaan dat God gans anders is, en dat ons Hom nie kan "omkoop" of "druk" in 'n sekere rigting omdat ons so 'n perfekte lewe leef nie, of dat God se aksies straf is wanneer ons afdwaal van die smal weg?


Natuurlik, en veral tussen my en my "geleerde" vriende en Teoloee, praat mense baie oor die Bybel en oor die "nuwe" manier om te glo. Daar is verskillende idees oor Jesus, Sy maagdelike geboorte, of Hy nou werklik aan die kruis was, hoe die kruis gelyk het en of Hy werklik uit die dood uit opgestaan het en werklik God is? Ek wil nie op hierdie dinge teologies ingaan nie, want dit kan baie mense verwar, oor die algemeen dink ek dat dit juis in baie kringe die verwarring bring. Ek is gladnie 'n voorstaander van Fundamentalisme en letterlike verstaan van die Bybel nie, maar die beginsels van wie God is en hoe ek in 'n verhouding met die opperwese kan leef. En die antwoord wat dwarsdeur die Bybel vir my gestel word, is Genade, nie nie-verdienste, geen invloed situasie daarvan. En die grootste hiervan is wat aan die kruis gebeur het, nie met die persoon wat in die middel gehang het nie, maar die ou langs Jesus, wat gered is, sonder verdienste van een oomblik.


En die ding van Genade is dat dit gladnie sin maak nie, en dit is hoekom mense van die vroegste tye af die konsep gladnie verstaan nie, en ons in ons tyd soms nog minder. En nog meer, die feit dat die genade daar is vir die wat selfs nie in God glo of in Jesus Christus nie, selfs hulle het ook toegang tot God se genade. Maak nie rerig sin nie, want die een ding wat Genade "anders" maak is dat dit nie 'n ruilsituasie is nie. Ons as mense het 'n konsep van ruil, een ding vir 'n ander, van onsself tot ons medemens en verhoudings. In onsself "koop" ons ons goeie selfbeeld met hoe ons lyk, wat ons bereik en wat ons besit. In ons verhoudings "koop" ons ook geluk met blomme en met ander dinge. Met ons medemens "tel" die in ons lewens wat vir ons op 'n sekere manier dit verdien. En in Godsdiens dink ons baie min van onsself en glo dat ons nie God se liefde en deernis en goedheid verdien nie. Inherent leef ons in miinderwaardigheid teenoor almal, en die maklikste, eeue-oue gebruik van verdien of nie verdien nie is ons maklikste manier van handel met die wereld om ons.


Elke keer wat dinge in my lewe nie uitwerk nie, en die betaling vir die werk nie daar is nie, dan soek mense in minderwaardigheid die fout by hulleself en kasty hulleself deurlopend. Die grootste faktor van Genade is dat dit nie net van God vir jou is nie, maar van God aan jouself en jou eie manier van dink oor jouself met jou groot neus en klein bankbalans, maar ook van jou aan die mense om jou wat volgens jou dit nie verdien nie. Genade is soos 'n fontein wat van die bron deur jou en in jou spoel en wat deur jou moet spoel na die mense om jou. Dit is en kan nie verdien word nie, so wat jy ookal doen of nie doen in die lewe nie, reg of verkeerd, suksesvol en onsuksesvol, beinvloed in geen mate God se Genade of Almag oor die wereld en in jou lewe nie. Iemand het een keer vir my gese: "God het jou en my nie nodig om God te wees nie".


Vandag het as 'n slegte dag begin vir my, waar ek nie gevoel het dat daar enige Genade vir my is nie. Dinge wat ek gedoen en nie gedoen het nie was onder die vergrootglas. Ek het myself kasty oor wie ek is en wat ek doen en in minderwaardigheid my kop voor ander laat sak. Ek het getwyfel of God ooit Sy Genade vir my sal wys en hoe lank ek nog daarvoor moet wag. Ek het getwyfel is al die dinge wat ek aangepak het en waarin my geloofshoop gesetel is. Ek stress my morsdood oor die uitkoms, met logiese twyfel en stress. Soveel dinge het op dieselfde tipe manier vir my in die verlede begin en nie reg uitgeloop nie. Ek is bang dat dit nou ook weer die verkeerde tyd kan wees en dat dinge weer nie kan reg loop nie. Dit maak my weer bang dat ek dalk agv hierdie realistiese twyfel die ongeluk van die ding kan veroorsaak.


Toe gaan sit ek en ek skryf, ek gooi toe sommer alles hier vandag op papier neer, en besef dat al wat ek op kan roem, is dat God my Genadig sal wees, te midde van wat ek dink, voel of vrees en dat Hy my by waters van rus sal bring en nie aan my sondes of aksies sal dink nie. In dieselfde asem in dankbaarheid God vra om my te help om meer genadig teenoor myself en die mense om my om te gaan, nie uit verdienste uit nie, maar in liefde en dat ek in hierdie dag net liefde sal leef.


Ek is mal oor Dawid in die Bybel, en Dawid leer ons in sy Psalms dat hy ook getwyfel het en met dieselfde dinge as ek en jy geworstel het. Hy het ook twyfel gehad, ook in homself. Hy was die jongste en kleinste seun in sy gesin, en ek kan dink dat hy dalk baie geboelie en ore aangesit is, soos seuns maar is. Ek kan dink dat hy, as musikant, sagte emosionele mens, dalk daaroor gespot is, want hy was nie hierdie macho man dalk nie. Ek hoor hoe lag Goliath se manne hierdie outjie uit wat met 'n slingervelletjie die magtigheid van die wereld wil aanvat. Onthou, hy het ook getwyfel, en het nie net een klippie opgetel nie, maar 5. Sonder om nou letterlik alles op te neem, dit lyk vir my asof hy ook nie seker was dat die eerste klippie die dinge sou doen nie. En God het, te midde hiervan, tog die eerste klippie die werk laat doen, te midde van die ander 4 wat hy nog in sy sak gehad het.


Ek weet nie voor watter Reus van 'n situasie in jou lewe jy staan nie, dalk geld of siekte of 'n reuse transaksie of 'n reuse verhoudingskrisis of 'n reuse onsekerheid. Na alles wat ek in my lewe gesien en gedoen en ervaar het, seker maar soos 'n Dawid ook, God se Genade is enorm, dis gratis en dit is onverdienstelik. Vandag bid ek Genade van God oor my, my reus en my uitdaging in die geloof dat God te midde van my twyfel, te midde van my spanning, te midde van die uitjouery en minderwaardigheid, in die geloof dat Hy vir my is en vir my oorwinning sal bewerkstellig, gratis en verniet, al verdien ek dit nie.


Virus-free. www.avg.com

Thursday, August 31, 2017

Tas diewe

Wanneer jy op 'n reis gaan, is dit so tekenend van die lewe, want jy deel die reis met ander. Nie almal van ons kan privaat stralers bekostig nie. En almal wat op hierdie reis is het baggasie by hulle. Alhoewel almal se baggasie op daardie rolband rond gaan, word daar gefrons as jy iemand anders se tas optel en vir jou vat.


Ons is omring deur mense met hulle eie storie, drama, seer en hartseer. Ons is kommunikeerders van hart en siel, en daarom deel ons graag ons stories met hulle, en hulle weer om die beurt hulle s'n met ons. Dit is soos daardie rolband, party s'n is nuut, ander s'n oud, ander s'n gehawend en ander weer het so 'n blink nuwe tas. Ek vind dit in my eie lewe dat ek soms geneig is om ander mense se tasse met my saam te dra. Die probleem daarvan is dat dit dit wat ek moet dra nog meer ongemaklik maak. My waentjie se wiele huil al en ek moet met my ander hand probeer om die baggasie alles bo te hou, ek lyk soms soos een van daardie Afrika treklorries wat tot teen die wolke gepak is. 'n Paar dinge is hier van belang.


Dit is hulle tasse, en nie joune nie. Jy mag dalk vir 'n oomblik die ou tannie help om haar tas van die band af te kry en op die trollie te plaas, maar dit is waar dit moet ophou. Ons raak soms so betrokke by ander se tasse dat ons geheel en al vergeet dat dit steel is om ander se tasse op ons wagentjie te laai. Wat sal gebeur as ons dit op 'n lughawe doen? Maar in die lewe doen ons dit graag, en dit maak ons moeg, afgemat en totaal oorlaai. Dit is wat skinder ook doen, ons vat goed en is betrokke by dinge wat geheel en al niks met ons uit te waai het nie. Ons druk spreekwoordelik ons neuse in ander se sake. Ek verstaan dat dit deel van mense se nuuskierigheid is, maar dit word baie gevaarlik.


Ek het hierdie les al op baie maniere in my lewe geleer, maar vang myself soms dat ek so besig is met ander se stories, dat ek nie my eie raaksien of vertel nie. Toe ek dominee was, het mense in my studeerkamer baie dinge vir my vertel, en ek het natuurlik dit nie oorvertel nie. Maar ek het dit met my saamgedra. Wat dit vir my draaglik gemaak het, is dat ek kon aanleer om nie betrokke te raak nie, maar net vir die enkele oomblik die tas van die band af te haal, met hulle hulp natuurlik.


Later in my lewe het ek ook besef dat ek nogal 'n ding vir af-vlerk mense het. Wat ek egter met duur lesse geleer het, is dat as ek toelaat dat hulle fight myne word, ek egter agtergelaat word, want mense kan en wil slegs op hulle eie verander. Hulle het nodig om hulle eie baggasie te dra om by hulle bestemming uit te kom. Elke mens is verantwoordelik vir homself. As jy dus jouself bereid verklaar om langer betrokke te wees as 'n portier, moet jy weet die kontak is net van korte duur. Die portier kan ook nie net die tasse in sy motor gaan laai nie, of vir homself vat nie. Saamwees en saam leef is dieselfde, jy vat nie ander mense se tasse na jou huis toe nie. Jy kan daar wees in hulp, maar net tot op 'n punt.


Verder, wanneer al hierdie ander tasse bo-op jou tasse op die trollie is, weerhou dit jou om by jou eie tasse uit te kom. En soms is hulle baie swaar belaai dat hulle selfs jou baggasie beskadig. Hulle het soms 'n groot impak op jou tasse, en vorm jou baggasie dalk ook soos hulle s'n, sodat jy joune nie eers meer erken nie. Die spreekwoord lei in Engels dat “charity begins at home”, en so is jou verantwoordelikheid by jouself en die naaste aan jou se baggasie eerste.


In die analogie van toe ek 'n dominee was, was ek naderhand so oorval deur mense met huweliksprobleme, dat ek selfs begin dink het dat die huwelik nooit kan werk nie. Dit het my vreeslik moeg gemaak, en so het ek ook hulle probleme en klagtes en nood in my eie tas begin raaksien, en gaan soek daarna. Dit is broodnodig om 'n sagte oor vir ander se lewens te wees, want elke liewe mens wat jy teekom het hulle eie probleme. Moenie vir een oomblik dink dat niemand baggasie het nie, selfs net klein dingetjies soos die dogtertjie in Graad 2 wat vir jou genoem het dat jy groot ore het. Ons het elkeen 'n groot-oor storie, en duisende van hulle, en elke dag kom daar nog by. En ons kan net-net met ons eie storie deal, wat nog gepraat van ander s'n.


Een van die films wat op die oomblik in Teaters draai, is Annabel, of so iets. Ek is nie 'n Horror ou nie, so ek sal nie heeltemal weet nie, maar blykbaar is dit 'n bangmaak storie. Die kinders in ons huis praat baie daaroor, want hulle maatjies het dit gesien en slegs die vertel maak hulle bang. Gisteraand weer is hulle bang om alleen te gaan slaap, en al wat ons hulle aan herinner is dat dit net 'n storie is. Dit is nie regte lewe nie, en Annabel kan jou net op die skerm van die teater en in daardie konteks bang maak, maar sy kom nie saam huistoe, kamer toe of skooltoe nie.


In dieselfde asem kan jy iemand se storie hoor, saam lag of saam huil, met empatie of oordeel handel, maar as die vertoning verby is, is dit verby. Net soos steel verkeerd is, is dit ook verkeerd om stories van die internet op jou rekenaar af te laai. Vra jouself af hoeveel stories van mense het jy al afgelaai op jou hardeskyf?


Ek dink dat jy jouself 'n onreg aandoen om te steel of dinge af te laai. 'n Vriend van my, wat intussen oorlede is, het in die tyd toe die i-pods uitgekom het oulike kommentaar gehad. Skielik het dit nou vir ons moontlik geword om alle musiek wat ons van hou met ons saam te dra. As jy by hom gekuier het, het hy sy lang lyf voor die CD Speler sit gemaak, en noukeurig vir elkeen in die vertrek 'n liedjie van die CD af gespeel. Daar was later so 'n hele boel kissies opgestapel op die vloer. Sy standpunt was dat die aflaai ding vir hom die spesiale gevoel van musiek uitkies en vir sy mense speel ontneem het. En natuurlik, ons het nooit die CD kissies met ons saamgevat huistoe of gesny op ons i-pods nie, hy het geweier. Hy het gese: “As jy daai liedjie wat jy van hou wil hoor, koop self die CD of kom sit hier dat ek dit vir jou speel”.


Soms oorweldig die lewe ons, en vandag is die dag wat jy moet onderskei en die “gesteelde” tasse terug moet gee vir “lost and found”. Vandag is die dag wat jy onderskei tussen wat net 'n storie is en wat jy met jou in jou lewe gaan saamvat. Maak jou eie las ligter, en maak plek op jou hardeskyf moet skoonmaak om jou eie nuwe vars liedjies te speel en te geniet!

Monday, August 7, 2017

Koffie-kop

Ons het altyd Frisco koffie gedrink, sulke floues. My ma-hulle het nie baie van koffie gehou nie. Eers in die kommune het ek by my maats geleer dat jy nie 'n dag aanpak sonder koffie nie, en daar was Ricoffy. Ek besef toe dat Frisco sigorei is en eintlik generiese koffie is. Dis amper soos die regte medisyne maar is nie. 

Toe hou ek skielik van koffie, maar het nog melk en suiker gevat, een melk met een en 'n halwe suiker. Dit was nie die koffie wat my oorgewig gemaak het nie, maar ek hoor toe van die Mayo kliniek se 2 weke diëet. Op die ding moet jy swart en bitter koffie na elke ete drink. Dit was vir my moeiliker as die opoffering van min kos. So laat ek toe die koffie eers effens afkoel en dan sluk ek die bitter spul met een slag af. 

Na die twee weke het ek 12 kg verloor asook my lus vir melk en suiker. Ek het nie net my nommer 30 jeans alleen ontdek nie, maar ook 'n nuutgevonde liefde vir koffie. Dit is 'n nuwe ervaring vir 'n ou wat nie met lekker koffie grootgeword het nie. Ek was aan die koffie hak, vir die res van my lewe.

Daar was in oom PW en FW se tyd nie baie oorsese koffie nie. Die beste wat jy kon kry was Nescafe, maar dit was peperduur. Ek was genoodsaak om myself te rantsoeneer tot 2 koppies per dag. Maar die smaak was die moeite werd.

Vandag is daar soveel tipes dat jy amper nooit almal in jou leeftyd geproe gaan kry nie. 

Verlede week is die Jacobs klaar en ek moet tussen tee en Ricoffy besluit.  Ek is nie 'n tee ou nie, want dit voel asof ek koffie verneuk. Ek besluit toe maar op 2 lepels opgehoopte Ricoffy. My kiewe trek op 'n kramp, nie oor die sterkte nie, maar die smaak.

Soms raak ons so gewoond aan 'n ding soos koffie, dat ons sukkel wanneer 'n alternatief genoodsaak word. Dis amper soos die teorie in Taoism waar die priesters nie in warm water mag bad nie. Die idee daaragter is die realiteit van die menslike natuur om ontevrede te voel wanneer hulle iets minder moet ervaar as waaraan hulle gewoond is. 

Dink maar aan die trauma wat ouer mense deurgaan wanneer hulle moet afskaal van die groot huis na 'n aftree plekkie. Dit laat 'n aaklige nasmaak, amper soos om weer Ricoffy te drink. 

Maar, ek wat melk en suiker gedrink het om koffie in te kry, was genoodsaak om die melk en suiker te laat gaan om daardeur die werklike smaak van koffie te ontdek. So, om dinge te verloor en uit jou lewe te kry het sy positiewe momente. Dalk lei dit jou soms daartoe om groter lekkerte en genot te ontdek.

Voorheen het ek maar net koffie gedrink omdat die ander alternatief tee was wat ek nie van hou nie. Nou is koffie vir my 'n ervaring, maar ek moes eers laat gaan. Ek was ook genoodsaak om 'n vreemde smaak en lou koffie vir 2 weke af te wurg vir my sisteem om gewoond te raak. 

Soms sien ons nie kans om dit waaraan ons gewoond is prys te gee nie. Soms weet ons die melk en suiker is sleg vir ons, maar ons hou vas. Vandag is ek dankbaar dat ek laat gaan het, want ek wil nie suiker inneem nie en ek is allergies vir suiwel. 

Hoeveel dinge gooi ons by ons koffie-lewens wat die werklike smaak van die lewe, wat ons verdien, verdoesel?

Sent from my iPhone

Hondelewe

Ek het al vele kere die storie vertel van my ouma en haar nuwe kar. Sy het in 'n woonstel gebly waar haar venster op die afdak uitgekyk het waar haar motor gestaan het. Sy was so bevrees dat die motor gesteel gaan word dat sy elke uur opgestaan het om te kyk of hy nog daar is. En, so 5.00, toe sy weer gaan kyk was hy weg. Die dag het my lewe totaal verander in my uitkyk oor die lewe. 

Ek is nie bly dat haar kar gesteel is nie, maar ek is dankbaar vir die les oor vrees. Ek lees baie oor die law of attraction en oor positiewe vibrasies wat positiewe dinge na jou toe aantrek. Ek is nie heeltemal seker hoe dit presies in die praktyk werk nie, want mens het tog verstand ook. 

My verstand redeneer dat my ouma dalk nie alleen verantwoordelik was vir die diefstal nie, dalk sou dit steeds gebeur het sonder haar vrees en afkyk op die kar. Maar een ding is seker, daar is iets daar buite wat met krag belaai is en wat tog dinge na ons aantrek of afstoot.

Die Bybel leer ons dat wat jy vrees oor jou kom en ook dat die stryd nie teen vlees en bloed is nie, maar teen die geestelike in die lug. Wat dit ons leer, sonder om teologies te raak, is dat daar kragte en dinge aan die werk is wat ons nie kan sien of definieer nie. Ons weet egter wel dat dit daar is, alhoewel nie tasbaar nie. Dit is vergelykbaar met Wi-Fi, jy sien dit nie, maar weet dit is of daar of nie.

Ek kom uit 'n familie waar ek elke dag gekonfronteer word met vrese en negatiwiteit, of soos hulle dit noem "realiteit". Ek vind my soms in stryd met hulle, want hulle verwys na my realiteit as bewyse dat positiwiteit nie werk nie. Om positief te wees en dinge aan te pak en in sukses te glo kan tog nie verkeerd wees nie. Dit is ook nie n kop-in-gat drukkery en vermyding van die realiteit nie. Dit is eerder 'n ingesteldheid waarmee jy "te midde van" omstandighede dryf het teenoor 'n "as gevolg van" optrede. Die laasgenoemde maak van jou 'n slaaf wat soos 'n dier net op stimuli reageer in oorgawe aan jou lot. Die eersgenoemde help jou om kragtevol te leef en jou pad oop te veg. Jy kies om te reageer op 'n manier en op stimuli, maar jy is nie die slaaf daarvan nie. Jou are pop vol positiewe middele en jy gaan vorentoe. 

Natuurlik is dit werk en natuurlik is dit swaar, maar die uitbalanseer van enige negatiwiteit is beter as om in sak en as te bly leef. En ja, soms is drome en positiwiteit amper soos 'n leuen wat jy jouself vertel. Dalk is dit meer van 'n onrealisme as 'n leuen. Maar vrees is ook 'n leuen, 'n giftige idee van iets wat ook nog nie en dalk nooit gaan plaasvind nie. Maar die twee honde van negatiwiteit en positiwiteit baklei in almal, dit hang net af welke een jy die meeste kos gee wat die sterkste gaan uitkom.

Die positiewe en negatiewe mens het beide dieselfde droom, dat die beker van realiteit by hulle moet verbygaan. Die pad wat hulle kies na die reenboog verskil net. Die pad van die bevreesde negatiewe is donker, grou en vol lewensgevaarlike predatore. Die positiewe pad is gevul met blomme en vrugte en vlinders. Die reuk is van Jasmyn terwyl die negatiewe pad na verbrande roet ruik en die roet kleef aan jou voete en klere vas. 

Die feit dat jy weet dat jy 'n keuse het is die sleutel. Vanoggend toe ek opstaan toe kyk ek die berg wat geklim moet word in die oog. Hy lyk styl met gletsers en spelonke wat wag, maar hy moet geklim word. Eers sien ek op, maar toe besef ek klim mort hy geklim word, so ek kan dit netsowel met 'n oop gemoed en positiwiteit doen. En dit is die eerste treetjie, en van daar begin ek net een voet voor die ander sit. Ek maak myself se goeters bymekaar in 'n stort, hare kam, aantrek en laptop inpak. Ek praat met almal whatsapp en vat die uitdaging vierkantig in die oog. Ek kyk af maar tel my kop op. Ek vat my foon en skryf hierdie om vir die magte daar buite te sê ek is reg om te klim. En ja, ek is bang, maar in geloof kies ek om anders te klim met my vrees. Ek bind die negatiewe vrees hond wat soos 'n weerwolf met rooi kole oë my beblaf onder aan n ketting vas en ek kyk nie terug nie. Met elke tree vervaag die vrees hond se blaf en voel ek die warmte van God se son wat op my skyn. Ek klim deur die skaduwee en breek in die sonlig in. Ek trek stelselmatig die klere van twyfel uit, een vir een. Skielik sien ek die pieke wat ek voorheen geklim het, party hoër as hierdie een. Ek voel die warmte van die wat my liefhet in my en ek sien hulle wat glimlaggend my aanmoedig. Ek voel hoe my kakebeen die kners van vrees vergeet en my kiewe amper die glimlag wil laat deurkom. Ek voel nie eers die moegheid nie, my longe verloor die druk van die vrees. Ek trek hulle nou vol soos 'n resiesperd. Ek voel die krag in my lyf, al loop ek op plekke hande-viervoet. My brein word soos 'n masjien, al die silinders klop optimaal. Ek is ontslae van die vaak verblinding van negatiwiteit.

Ek klim met my hele hart en my hele siel en my hele verstand en al my kragte. Ek kyk af na die vreeshond, hy word 'n spikkel. Ek sien die klein pers blommetjie wat in die rotsskeur blom, ek ruik aan hom, hy ruik soet. Hy wonder nie oor die lewe nie, hy bestaan dalk net vir my en hierdie oomblik. Hy waai vir my soos ek verder klim en skielik is daar 'n plaat veldblomme wat vir my sing. Hulle moedig my aan en trek my die berg op, terwyl skoenlappers op my skouers kom sit en my moeë nek kom masseer.

Ek kyk terug en sien dat ek geklim het, ek meet nie want ek voel vry en in beheer, want die meet-hond wil my aftrek na die vreeshond en sy maatjie opgeehond. Ek hoor hoe opgeehond se maag skree vir kos, en met elke tree raak hy maarder en maarder, totdat hy self opgee.

Om die volgende draai is opgeehond se prooi, mense wat terug af oppad is na vreeshond om hom te gaan voer. Hulle vertel hoe styl die opdraende is en hoe dun die lug word. Hulle dink ek is mal om na dese nog te wil klim. Hulle lywe is seer want afdraande eis ook sy tol, dalk meer want opgee hond trek jou teen n spoed, want hy is in beheer. 

Ek dink nie aan wen nie, want ek loop nie vir 'n prys nie. Pryshond vat baie moeite. Jy kan nêrens sonder hom gaan as jy hom eers gekoop het nie. Hy is opreg geteel met titels en eksotiese name. Hy vat konstante aandag van blinkvryf en is lief vir kompeteerhond. Kompeteerhond is nie op hierdie pad nie want hierdie is my berg en ek kan my tyd vat. Tydhond kom heeltyd ook by, hy is irriterend met sy aanjaag en byt my hakskene. Ek skop hom dat hy tjankend daar trek en afrol tot by sy maatjie vreeshond wat hom tydhond gestuur het om my te laat terugkom om hom los te maak.

O genade, om die draai kom twyfelhond aangestap. Ag shame, jy kry hom sommer jammer, want hy lyk soos 'n steekbrak pavement special. Hy is gemaak in die vallei van doodskaduwee sy ma is vreeshond. Niemand is seker wie die pa is nie, dalk opgeehond of mislukkinghond. Ek het deur die grapevine die storie gehoor dat oordeelhond ook by vreeshond in daardie tyd gekuier het. Oordeelhond is egter so besig dat hy nie tyd het vir niemand nie. Hy is in konstante oorlog vir eeue al met deernishond. Deernishond sien mens maar min, want mense laat hom nie uit nie, want hulle dink hy is te swak en tingerig. Die laaste paar keer wat ek deernishond gesien het was wonderlik. Dis nou vir jou 'n oulike hondjie! Jy wil hom eintlik opvreet van liefde en vir ewig in jou arms hou. Deernishond het magiese kragte, jy moet hom met ander deel, dis net realiteit.

Toekomshond kom fluister in my oor, genade dit klink vreeslik. Ek dink hy is telepaties met vreeshond verbind. Hy wys my die donker wolk in die pad en die grotte en gletsers, hy is spesifiek, amper asof hy reeds daar was. Hy is so spesifiek dat ek amper voel hoe ek gly. Ek dink hy lieg vir my. 

Ek kyk na my voete, en ek sien ek is nie besig om te gly nie, inteendeel ek het goeie greep. Dan eensklaps, rerwyl ek afkyk sien ek spore. Iemand wys my die pad, wie kan dit wees? Ek skud my kop want twyfelhond sê ek verbeel my, dit is nie regte spore nie. Ek kyk op, en sowaar daar sien ek Hom. Hy waai vir my en wys ek moet kom, Hy wag vir my. Hy wuif my in die rigting wat ek moet loop, nou en dan kyk ek af en hoor die geblaf. Dan kyk ek weer op en die keffer-klanke vervaag. Ek klim en klim, geen hond gaan my onder kry nie. Dis maklik om te klim as die spore voor jou is. 

Soos ek klim voel ek iets druk my van agter en ek voel nie alleen nie. En dis my ou liewe geloofhond. Hy is al jare saam met my, van kleins af. Hy is ongelooflik, want jy hoef nie na hom te kyk nie, hy voer homself en hy kyk na jou. Jy voel soms skuldig dat jy nie meer vir hom doen en met hom doen nie. Jy wonder wie vir hom kos gee, want hy het altyd krag en sy pels blink.

Om sy nek is 'n identifikasie plaatjie. Daar staan: "Eiendom van die Sporemaker, indien verlore raak kontak Johannes 3:16". Ek kyk op na die Sporemaker, Ek en geloofhond het vinnig gevorder, ons is al amper by die Sporemaker se hand. 

Ek voel veilig en dis nou eers 9.00

Sent from my iPhone

Thursday, July 27, 2017

3 Dinge

In my observasie van mense, kom ek agter dat veral 3 dinge mense ongelukkig maak.

1. Elite-tisme. 

Dit is die idee dat jy verhewe is bo ander mense, en die Engelse praat ook van "entitlement".

Die laaste keer wat ons getrek het bespreek ons vanaf die Internet 'n vragmotor. Die aand voor die tyd skakel ek en die eienaar lig my in dat alles in plek is, hulle ry al 3 uur die oggend uit Carletonville uit. Dit was vir my vreemd want ons bly in Pretoria. Die eienaar lig my in dat hulle gaan waar die werk is. So kom die vragmotor 7.05 by ons huis aan met net 2 mans. 'n Migrasiewerker en 'n wit jong man klim uit en ek val vas met 2 vrae, die eerste is of die arbeid genoeg is en die teeede is hoekom 'n tru-rat BEE man die tipe werk doen. Ons is mos nie gewoond daaraan nie. Maar die dag het n permanente impak op my gehad.

Eerstens is ek gekonfronteer met my eie elite-tisme van kleur en ras. Verder het die outjie my verras. Eerstens gaan wys ek die hengse groot yskas en vertel hoe swaar hy is. Sy antwoord: "Meneer, daai is geen probleem nie!" Gewoonlik sou mens 'n mechanic se fluit verwag, maar nee, nie die keer nie.

Hy dra so waar as wraggies die huis op sy eie leeg, terwyl die ander man die trok pak, behalwe vir die yskas. Toe ons klaar gepak het en wou ry, sien ons die trok se wiel is pap. "Geen probleem nie meneer, ons maak hom in 5 minute reg" daar seil hy onder die trok in, en na 5 minute kan ons ry. Net toe vra hy my waar die bediende badkamer is. Ek sê toe, gaan daar binne. "Geen probleem meneer, ek gaan sommer by die buitekantste een".

By die nuwe huis is trappe en ek se vir hulle sterkte. "Daai is niks meneer", sê die outjie. In 'n japtrap dra hulle alles in die huis in.

Na so 'n ruk staan hy buite en trek aan 'n nippie Voyager sigaret, en ek vra hom uit. Hy vertel dat hy sy werk verloor het nadat hy sy rug gebreek het. Hy en sy vrou bly in 'n kamer waar hy weer moes leer loop. Daar is nie werk in Carletonville nie. Sy vrou werk vir die oom van die vragmotor. Hulle het 'n krisis gehad met arbeid, toe volunteer hy om te help. "Vanaand gaan ons lekker eet meneer", eindig hy die gesprek.

Op daardie oomblik wil my oë vol trane skiet. Hier staan ek en bekommer my blou oor soveel "elite" dinge, en ek loop met vrees, spanning en 'n lang lip rond. Die man dra alles met 'n glimlag, niks is 'n probleem nie. En ek kyk in respek en nederigheid op na 'n reus van 'n mens.

Ons is nie "entitled" tot enige iets in die lewe nie. Die mannetjie het vrede gemaak met wie en wat sy lot is en hy maak die beste daarvan. Hy is heel moontlik ook die tipe mens wat daardie aand by die Supermark ook nog vir die ou tannie agter hom in die ry plek voor hom sal gee. 

Hy het die heel dag met 'n glimlag op sy gesig geloop. Hy het nie opgetree asof dit 'n vernedering is nie. Hy het nie gekla of een oomblik sy gesig getrek nie. Hy het my geleer dat dankbaarheid vir wat jy het die belangrikste ding is, teenoor ons wat soms verval in depressie oor wat ons nie het nie.

So ry ons soms verby die mansions en die blink karre met jaloesie en weerwil. Ons leef sonder dankbaarheid vir "squeeky" wat soms 'n geluid maak op sy kragstuur, en ons vergeet sy bring ons ook uit waar ons moet wees. Ek is genoodsaak in my lewe om dit te leer.

Saam met die tevredenheid, kom ook dit dat ons ander se geluk en mooi dinge gun. Die jong man het na ons huis gekyk en die hele tyd gesê hoe gelukkig ons kan wees en hoe mooi dit is. Maar dit was opvallend dat hy nooit gesê het dat as sy skip inkom hy ook so 'n huis wil hê nie.

Wanneer ek in die nag wakker lê en stress, dink ek baie aan die outjie. Hy leef werklik in die oomblik en maak die beste van wie en waar hy is. Wat 'n inspirasie!

2. Fundamentalisme:

Ek het op 'n stadium 'n preek geskryf oor Paulus en Barnabas. Die tema was: "Rigied-buigbaar". Paulus en Barnabas was goeie vriende en saam op 'n sendingsreis. Toe kry Barnabas die nuus dat sy ma ernstig siek is, en hy deel Paulus mee dat hy na sy ma toe wil gaan. Paulus was hewig ontsteld en het Barnabas se geloof en roeping in twyfel getrek. Hulle is uitmekaar en so ook hulle vriendskap.

By punt by die preek was dat jy beide rigied kan wees in jou denke en doelwitte, maar op dieselfde tyd plek kan maak vir ander, hulle emosies en denke. Jy het nie nodig om dit te aanvaar as jou eie of jou van spoed af te bring agv verskille nie. Ek onthou dat ek hewige kritiek gekry het, want wie is ek om die Heilige Paulus aan te vat. 

Ek onthou die baklei-sessies toe ek grootgeword het oor die faksies van Groot doop en Kinderdoop, SAP en Nat en BMW en Merc. Vurige argumente wat soms families geskeur het, vir wat? Wat maak dit saak? Is dit die moeite werd, en wie bepaal wie op die ou einde reg of verkeerd is?

Ek het my idee oor Jona en die vis, dis al wat tel, of iemand anders nou dink dit is simbolies of dat hy werklik in die vis was, is volgens my irrelevant. 

Dit is iets wat fundamentaliste nie kan doen nie, hulle kan nie ander se standpunt hoor of sien nie, nie eers gepraat van glo nie. Verhoudings gaan nie oor praat en jou eie idees nie, maar luister en ander ruimte gee. Wat ek soms optel is dat fundamentaliste dink dat as hulle na ander luister hulle met die ander saamstem. 

Dit is nie waar nie, want jy kan steeds besluit om jou punt te handhaaf, niemand dwing jou nie. Wat dit wel doen, soos in die geval van Paulus en Barnabas, dit bou verhoudinge, en dit het n positiewe uitwerking opbeide partye.

Daar is niks fout daarmee om te dink jy is reg nie, die fout kom wanneer jy dink jy is die enigste een wat is.

3. Om Fanaties te wees:

Om die konsep te verduidelik is soms moeilik. Om "Fan" of ondersteuner te wees van jou gunsteling rugbyspan is nie fout nie. Dit gaan hier oor die konsep van "te". Die oumense het mos gesê: "alles wat 'n "te" is is verkeerd, behalwe "te-perd", "te-voet" en "te-maties" (nou nie daai ouens van Stellenbosch nie).

Hier gaan dit oor die "All consuming", soos 'n verslawing aan iets. My kinders is verslaaf aan hulle rekenaars en fone. Ons het nie Wi-Fi in die huis nie, en dit tel teen ons as ouers. As ons na 'n plek toe wil gaan of by mense gaan braai, is die vraag nie of daar maats is of wat ons gaan eet nie, maar of daar Wi-Fi is.

Ek is nie van die garde wat glo kinders moet net boom klim nie. Maar ek glo in balans.

So 'n jaar terug speel die Bokke teen Ierland en ons het nie DSTV nie. So nooi ek my ma en haar dekodeerder vir 'n braai. Ons koppel en bel en stel dat die rook uitkom. Naderhand is ons almal in mekaar se hare, want die volksliedere is al verby. So op 'n stadium roep ek 'n halt en ons gaan haal die radio. So ontstaan een van die lekkerste kuiers, ons gesels naderhand so lekker dat ons net so nou en dan die telling hoor.

So kom 'n mens agter dat jy mos net 'n paar goed in die lewe "moet" doen, slaap, eet, badkamer gebruik en liefde uitdeel. 

Soms moet jy jou ondersteuning van 'n ding op die agterplaat laat. Een van die dinge wat ek uit my pa se alkoholisme geleer het, was dat sy verslawing nie net sy persoonlik issue was nie. Dit het my en my ma 'n klomp dinge ontneem. Dis amper soos 'n selfmoord bomaanval waar onskuldige mense beseer word. 

Gaan kyk bietjie na die dinge waaroor jy fanaties is en vra jouself af of jou aanbidding en uitleef daarvan nie dalk die oorsaak is van jou probleme en hartseer nie.


Sent from my iPhone